روزانه در مشاغل مختلف صنعتی و غیرصنعتی و حتی زندگی روزمره، قطعات گوناگونی جابه جا کشیده یا برداشته می شود و یا به روش حمل دستی جابه جا می شود. بدیهی است بسته هایی که جابه جا می شوند ممکن است کوچک یا بزرگ، دارای شکل و فرم ثابت یا نرم بوده، بدون دستگیره و یا دارای دستگیره های مناسب باشند، لبه های نرم، تیز یا برنده داشته باشند.
البته جابه جایی و حمل بارهای کوچک و سبک نیز می تواند باعث ایجاد صدمه شود زیرا خم کردن بدن، حرکات بدنی هنگام حمل بار، وارد کردن نیرو، استفاده از انگشتان، بازوان، پاها و تنه در انجام چنین اموری اتفاق خواهد افتاد، از این رو حمل بارهای سنگین می تواند استرس های بیشتری را ایجاد کند. وارد کردن نیرو در حمل دستی بار باعث فشار بر مچ و دستها، آرنج، شانه، تنه و به ویژه پاها و ناحیه کمر می شود. آمار نشان می دهد ۲۵ تا ۳۰ در صد کل صدمات صنعتی و بیش از ۲۲۰۰۰ ضایعات پشت و کمر، ناشی از صدمات حمل بار است.
در حمل بار، مسیر و دامنه وارد کردن نیرو متغیر بوده و به وضعیت بدن هنگام بلند کردن بار، موقعیت قرارگیری بار و راستای اعمال نیرو بستگی دارد. از دیدگاه بیومکانیک و فیزیولوژی کار، ناحیه کمر و دیسک های بین مهرهای از اولین سطوحی هستند که در حمل دستی بار تأثیر می پذیرند.

۲۵ درصد از کل آسیب دیدگی های صنعتی در نتیجه جابه جایی دستی مواد، رخ می دهند. در آمریکا سالانه ۱۲ میلیون روز کاری بر اثر این آسیب دیدگیها از بین می رود و بیش از یک میلیارد دلار غرامت پرداخت می شود.
بدیهی است که انجام فعالیتهای بدنی حتی اگر در محیطی اتفاق افتد که هیچ گونه عوامل مخاطره آمیزی وجود نداشته باشد، ممکن است به خودی خود مشکل آفرین باشد. با توجه به ضرورت حفظ و صیانت از نیروی کار و افزایش بهره وری آن، لازم است شیوه های صحیح فعالیت بدنی در محیط کار آموزش داده شود.