چشم عضو بسیار حساس و ظریفی است که در اثر کوچکترین آسیبی که به هر یک از قسمت های مختلف ساختمان آن، نظیر قرنیه، عدسی، شبکیه، عنبیه و عضلات آن وارد شود، از میزان بینایی آن کاسته شده و از تطابق و درک تصاویر به طور معمول باز می ماند. پیشرفت صنایع و استعمال روزافزون مواد سمی و خطرناک در کارگاه ها روز به روز بر تعداد بیماری های چشمی ناشی از کار می افزاید. امروزه باتوجه به کاربرد روزافزون مواد شیمیایی و تنوع مشاغل و پیشرفت فناوری، افراد با طیف بسیار وسیعی از عوامل مختلف روبه رو می شوند. این عوامل می توانند به طریقه شیمیایی یا مکانیکی به چشم آسیب برسانند.
براساس مطالعات مختلف، حدود ۵ تا ۱۹ درصد از کل حوادث و بیماریهای ناشی از کار مربوط به آسیب های چشمی است. حدود ۸۰ درصد این موارد را آسیبهای سطحی چشم تشکیل میدهد و بقیه موارد عفونت های بعد از تروما آسیب قرنیه ناشی از اشعه اولتراویوله، سوختگی چشم، ترومایهای بلانت و زخم های نافذ چشم است. از طرف دیگر برآورد می شود که حدود ۸ درصد از کل اختلالات و آسیب های چشمی افراد، مربوط به کار است. به این ترتیب مشکلات چشمی ناشی از کار بسیار اهمیت دارد. نکته بسیار جالب توجه این است که اکثر این اختلالات، قابل پیشگیری اند؛ به طوری که با ارائه و اجرای برنامه حفاظت از بینایی و آموزش صحیح، می توان به عنوان جزیی از خدمات نظام بهداشت کار، بیش از ۹۰ درصد این آسیب ها را پیشگیری کرد.

تأمین و حفظ سلامت نیروی کار، یکی از اهدافی است که رسیدن به آن، نیازمند افزایش سطح آگاهی کارکنان نسبت به مخاطراتی است که ممکن است در محیط کار یا خارج از آن، سلامت آنها را تهدید کند. در این راستا توجه و دقت کافی کارکنان در فراگیری و به کار بستن اطلاعات و نکات مفیدی که در این مجموعه ارائه می شود، می تواند در مواقع لزوم بسیار راهگشا باشد.
در مجموعه حاضر بیماریها و عوارضی که ممکن است در محیط های کاری متوجه عضو حساس چشم شود و نیز راه های پیشگیری از بروز این عوارض بررسی شده است.